Tanzania the end

Hallo allemaal,

Laatste bericht en ditmaal alweer vanuit een wit en steenkoud Amsterdam; how's that for a change :-)

Na aankomst in Tanga werden we de volgende dag in alle vroegte opgehaald om op safaripad te trekken. We hadden de beschikking over een kakelvers rammelbusje uit 1985 maar wel met 4WD, de bekwame Matthew achter het stuur en een vage gast naast hem op de passagiersstoel voor het koken op de kampsite en het declameren van anderssoortige onzin zoals later bleek.

Na een kleine 50 km. rijden verlieten we de hoofdweg en klotsten we 35 km. over een zeer ongenadige rotsweg om uiteindelijk te arriveren in Amani. Dat zou een bijzonder mooi park zijn met de nodige biodiversiteit aldus de Amerikaanse Cindy bij wie de safari boekten maar in werkelijkheid bleek het een beetje tegen te vallen; wel een mooi uitzicht omdat het redelijk in de bergen lag en een leuk watervalletje maar verder geen nobelprijs voor de "auw" en "whaaw" momenten.

Nadat we 35 km teruggeklotst waren naar de hoofdweg stond Cindy ons plots op te wachten bij de hoofdweg "because she had to have a serious conversation with us". Bleek dat ze (naar eigen zeggen) overboden was op de grote jeep die we normaal zouden omwisselen in Arusha om naar de Serengeti te gaan (het gewone busje maakt daar blijkbaar weinig kans). Verder voegde ze er nog aan toe dat het er 2 dagen geregend had en dat de wegen weggespoeld waren. Bottomline was dat we naar de Serengeti konden fluiten en na wat gediscussieer hebben we het omgeruild voor het Tarangire national park. Omdat het ondertussen al veel te laat was moesten we 's avonds laat overnachten in Moshi aan de voet van de Kilimanjaro maar ook 's ochtends bleek ons geen blik gegund op Afrika's hoogste want de berg lag gehuld onder een vervelend hardnekkige wolkendeken. Wim en ik hebben een slechte traditie op het vlak van bergen spotten (zo hebben we de Everest ook nooit gezien) maar toen we van Moshi wegreden bleek er dan toch een deeltje van de top zich aan ons bloot te geven.

Na een aantal uren rijden kwamen we dan eindelijk aan in Tarangire en kon de echte safari beginnen. Al snel bleek het park heel erg gaaf te zijn: heel mooie baobabs, alles erg groen en veel dieren langs de weg waaronder duizenden kilo's aan olifanten, giraffen, struisvogels, herten enzo... Andere bewoner van het park bleek helaas de tsetse vlieg te zijn die door je kleding heen steekt en bovendien de slaapziekte kan verspreiden dus dat zorgde wel voor enig ongemak omdat die krengen continue in onze rug probeerden te steken.

Na enkele uren wild kijken en vliegen meppen hielden we het voor bekeken en trokken we richting Karatu naar de Jambo campsite waar een tentje voor ons werd opgezet en de vage kok een lekkere spaghetti in elkaar draaide. We dronken nog een paar flessen Kilimanjaro op mijn verjaardag (er valt evenwel weinig te vieren wat mij betreft als je al langzaam richting de 40 kruipt haha) en vielen we uitgeput in slaap na alweer een lange dag.

De volgende ochtend weer op 6 uur maar nu voor de Ngorogoro krater: een heel mooie vulkaancaldera (de open vlakte die ontstaat nadat de vulkaan zichzelf heeft opgeblazen) van 20 km. doorsnede tsjokvol wild anyway you look. Fascinerend om te zien hoe alle dieren door elkaar heen leven (de graseters wel te verstaan) met iets verderop de luie leeuwen die liggen te pitten en te dromen van een nieuw stukje wild. Na een hele dag door de krater heenklotsen sloten we af op Jambo met een goeie maaltijd, bier en na het aanhoren van enkele spaarzame knallen tengevolge van het nieuwe jaar kropen we weer in bed want de volgende dag ging de wekker al voor de 4de keer op rij om 6 uur af.

Het sluitstuk van de safari 4-daagse was het bescheiden Arusha national park en na een mooie rit doorheen een gevarieerd berglandschap met nadruk op horden roze flamingo's en een schattige groep giraffes werden we uiteindelijk gedropt in Arusha voor onze laatste dag in Tanzania.

De volgende ochtend nog even door de stad heen geslenterd en om 14 uur stonden we aan het busstation voor de bus van 14u30 naar Nairobi waar onze vlucht diezelfde nacht zou vertrekken om 3u40. Om 17u was er nog steeds geen bus te bespeuren en net toen we ander vervoer wilden gaan regelen kwam er een andere bus opdagen en uiteindelijk een uur later toen het handgemeen tussen de passagiers die al op de bus zaten, diegene die geboekt hadden en de passagiers van onze bus die ook allemaal mee wilden achter de rug was konden we eindelijk met een vol gangpad op weg naar Nairobi maar eerst moest er ook nog gesleuteld worden en wat lucht in de banden gepompt worden (en geloof me als ik zeg dat die bus nogal wat banden had...)

Eenmaal op de hoogvlaktes begon het hard te hozen en al snel veranderde de weg voor onze ogen in een rivier vanwege het hemelwater dat met bakken vanuit de bergen naar beneden vloeide. Door een inschattingsfout van de chauffeur kwamen we vast te zitten in de blubber en na een halfuur nagelbijtend afwachten werden we er weer uitgetrokken door een truckchauffeur die de moed (of de domheid zo je wil) had om achteruit rijdend weer de blubber te trotseren en ons los te trekken. Uiteindelijk kwamen we pas rond 21u bij de grens aan, daar duurden de formaliteiten ook al snel weer een uurtje en eenmaal in Kenia bleek de weg al niet veel beter te zijn met vele omleidingen en af en toe hallucinante beelden van wagens die in de berm half onder water verdwenen waren.

Zo rond 1u 's nachts was er nog steeds geen stadslichtje van Nairobi te bespeuren en begon de twijfel toch een beetje toe te slaan. Toen ik de chauffeur (die aldoor meer aandacht had voor zijn mobiel en een prostituee naast hem dan voor de weg) vroeg hoe ver het nog was zei ie "3 'o clock" om dat na een kleine hartverzakking mijnentwege te corrigeren in "30 minutes". Eenmaal eindelijk aangekomen in Nairobi in een achterbuurt raceten we met een taxi richting guesthouse Godials waar nog wat spulletjes van ons waren achtergelaten waaronder vooral de warme kleren voor de terugreis en mijn huissleutel maar al snel bleek er niemand aanwezig te zijn behalve enkele gruizige nachtwakers.

Er restte dus niets anders dan met een noodgang naar de luchthaven te knallen en gelukkig konden we een uurtje voor vertrek alsnog inchecken. Na een vlucht van 6u30 kwamen we aan in Istanbul in onze dunne kleertjes en eenmaal in de stad doken we dan maar meteen een kledingwinkel in om de 8 graden daar iets comfortabeler te trotseren.

Het werd een hele leuke middag: lekker klassiek gegeten met kebap, salade, baklava en veel turkse koffie. Uiteindelijk dan terug naar de luchthaven, wachten op de vlucht naar A'dam die maar weer eens vertraagd was voor de elf-en honderdste keer en uitgeput kwamen we vannacht om 12u30 aan op Schiphol.

Conclusie is desondanks dat we weer een prima vakantie hadden met de nodige mooie momenten en vooral ook schitterend weer. Bedankt voor het lezen, de reacties en tot de volgende keer maar weer!

Karibu!

Koert en Wim