Vietnam deel 3

Xin chao!

Alweer derde verslag en eigenlijk ook slecht nieuws want het begint nu wel weer heel snel af te korten; ongelooflijk hoe de tijd weer eigenwijs zijn eigen tempo gaat opleggen, begint te vliegen en alle belevenissen een soort van diffuse herinneringen maken waarvan je je straks niet meer kan heugen dat je het allemaal deze trip hebt meegemaakt: zat ik 3 weken geleden in Bangladesh? Huh? :-)

De afgelopen week (een beetje ruim bekeken) was grandioos. Ik heb, omdat dat toch een beetje het centrale bindthema is deze keer, andermaal de plannen maar weer eens omgegooid; details volgen zometeen :-)

Vanuit Mui Ne trok ik gepakt en gezakt de bergen in richting Dalat op een stoffige niet op de kaart aangegeven "geheime" weg die bol stond van de haarspeldbochten en doorspekt met mooie vista's, heel erg de moeite waard! Enig minpuntje was de dagelijkse dosis aan reparaties die ik op de ouwe stoffige Honda moet loslaten; eerder een kwestie van noodzaak om het ding ueberhaupt in beweging te houden. Nadat de lamppartij vanachter met ijzerdraad weer op zijn plek werd gehouden en de kettingbeschermer definitief werd getrasht (je kan niet schroeven blijven laten indraaien) kwam ik aan in het welbekende Dalat, koel bovenop de heuvels gelegen en het heeft nog niets van zijn ouwe Franse charme verloren; de zendmast in de vorm van de Eiffeltoren staat eveneens nog immer fier overeind!

Omdat ik Dalat ondertussen wel kan dromen en vooral deze route nam voor de fraaie rit ben ik meteen doorgereden langs een andere spectaculaire nieuwe weg die zo mogelijk nog waanzinniger was dan de weg naar Dalat toe. Het enige nadeel hier: ijzige koude in de bergen en het genot was erg groot om na de (briljante) afdaling rillend van genot weer de warme deken van de laagvlakte over je heen te voelen vallen.

Eenmaal in Nha Trang aangekomen werd ik al rijdend omsingeld door schreeuwende gemotoriseerde mannetjes: "you like hotel, you like hotel? Cheap! Cheap!" (na 10 uur 's avonds roepen ze heel andere teksten maar dat terzijde haha) en omdat ik murw was door de rij-inspanning, mijn fantastische ergnomische zadel en ook de kou liet ik me als een gewillig visje binnenhengelen en verdomd: voor 10 dollar een prachtig nieuwe kamer met airco en marmeren vloer :-)

Nha Trang is helemaal uit zijn voegen gebarsten op 7 jaar tijd; het is dan ook niet voor niets de koningin van de Vietnamese badsteden maar wonderwel voelde het wel allemaal goed aan; geen gruwelbeton zoals in Bangladesh maar alles heel netjes, een zooitje mooie nieuwe wegen en alle goeie restaurants heel fijn gecentraliseerd. Omdat het weer behoorlijk overtrokken was en zelfs een beetje frisjes zat strandluieren er niet in en ben ik nog maar eens naar de watervallen van Ba Ho gegaan die het nog steeds doen! :-)

's Middags nog wat shopping gedaan op jacht naar lokaal textiel met spuuglelijke prints om de koude op de motor te trotseren en 's avonds afgerond met de lekkerste Vietnamese maaltijd tot dan toe: fondue met plakjes biefstuk, een bord vol koriander, lokale groenten en een pakketje rijstpapier om er mooie loempia-achtige rolletjes van te draaien. Daarna even dippen in een soort van chilisaus en dan: KA-BENG! Paradise in your mouth!

De volgende ochtend maar niet te vroeg vertrokken wegens te koud voor het vervolg op operatie "noord". Het besmuikte zonnetje verdween al snel en na een uurtje of 3 rijden kwam ik terecht in zwaar weer met rukwinden en de temperatuur zakte snel naar beneden. Ondertussen was ik ook al zo'n 3 dagen snipverkouden met een bouvier-achtige hoest op de koop toe en na een overpeinzing bij de lunchstop dacht ik: "waarom hier nu kou gaan lijden, zeker straks als ik weer de bergen intrek waar het niet meer dan 14 graden is en ook Hue zag er slecht uit met regen en een magere 17 graden. In de Mekongdelta onder Ho Chi Minhstad daarentegen is het het hele jaar door hot&steamy met een comfortabele 26 graden.

Met enigszins spijt in het hart (geen ontmoeting met mijn ouders in Hue en geen briljante rit over de Ho Chi Minh trail) hakte ik de knoop door, reed naar het lokale treinstation en een uur later stond de oude nukkige Honda, netjes ingepakt in karton (ja waarvoor eigenlijk?) met houten kistje eromheen  getimmerd klaar voor de rit met de nachttrein naar Ho Chi Minh. Zelf heb ik nog een paar uurtjes daar rondgehangen, wat bier achterover geslagen als troost en om 18u lag ik prinsheerlijk in de trein in mijn eigen prive slaapcoupe met een goed (digitaal) boek op schoot; reizen in stijl kan heel simpel en goedkoop zijn! Verbazingwekkend ook hoezeer de treinen opgepimpt zijn door de jaren: stijvolle sfeerlichtjes, kwaliteitslinnen op de (heerlijk zachte) slaapbanken, een mooi zittoilet en een centrale wasbak met teakhouten afwerking, que??

De nacht was heerlijk; ik heb er gelukkig nooit moeite mee om me op de gestage luie kadans van een trein in slaap te laten wiegen en zeker niet als je weet dat al je spullen veilig opgesloten liggen in je eigen hut; dan is het helemaal in de sacoche! Om 5u50 ging mijn wekker af en om 6 uur gleed de trein Ga Saigon binnen; precies op schema!

De brommer uit de expeditie plukken bleek echter een probleem van een andere orde: blijkbaar was ie niet meevervoerd op mijn eigen trein maar op een eerdere en de moed zonk me in de schoenen bij de aanblik van een paar honderd houten kistjes met brommers op het perron. De pakbon was echter snel boven water en na het aanhoren van het verdict hoe lang het zou duren om de brommer op te sporen en uit zijn houten jasje te breken (3 uur) vertrok ik een kwartiertje later na achterlating van een aanmoedigingspremie van anderhalve euro.

Rijden in Saigon is nog steeds een soort van zieke videogame (me like) tussen die duizenden andere kris en kras door elkaar heen rondzwermende tweewielers en al helemaal als je er middenin zit en je motor opeens "prut prut prut" zegt en stilvalt; benzine op... maar euh... ik had toch nog driekwart tank toen ik de brommer afgaf op het station? Ja, inderdaad; met de nadruk op "had ik" :-)

Mezelf troostend met de optimistische gedachte dat het leegtrekken van mijn tank ongetwijfeld te maken had veiligheidsvoorschriften op de trein en helemaal niet met een vorm van obscuur bijverdienen (indien wel: moge de hevelslangzuiger van dienst zich danig verslikt hebben in een golf benzine :-) ) kwam ik al enkele straten verder een tankstation tegen en even later zat ik in het hart van het backpackersghetto achter een stevig ontbijt met lekkere koffie en verse jus.

Ik heb er geen gras over laten groeien en ben meteen op pad gegaan richting Mekongdelta; da's het wijdvertakte en meest vruchtbare stuk Vietnam in het uiterste zuiden: een groene long waar de machtige Mekong zijn besluit vindt in de Zuid-Chinese zee. De delta is een paradijs vol rijstvelden, kanalen, palmbomen, tropische vruchten en vooral een epicentrum van rust (in vergelijking met de rest van het land) en vriendelijkheid. Het werd die dag nog een prachtige rit met voornoemde bezienswaardigheden en zo op tijd en stond weer een ferrietje nemen om alweer de volgende rivier over te steken.

Redelijk op maar voldaan arriveerde ik 's avonds in Tan Chau op een boogscheut van de Cambodjaanse grens. De volgende dag heb ik me bezig gehouden met sightseeing: briljante paalwoningen boven het water met eronder kooiconstructies vol kweekvis. De families flikkeren alle voedselresten via een gat in de vloer in de viskooi en hebben er bijgevolg qua voederen ook geen omkijken meer naar; ik vraag me alleen af hoe lekker dat allemaal is want de tilapiafilet die hiervandaan massaal wordt geexporteerd richting Europa heeft sowiezo geen al te beste naam, alleen al vanwege de antibiotica waarmee ze volgepompt worden.

Anyway; verder had je nog interessante culturele curiosa zoals mijn eerste moskee in Vietnam gespot en verder leven er ook de nodige Khmer en Chamminderheden, afstammend van het nabije Cambodja.

Na de welkome onthaastdag heb ik de 100 kilometer lange weg langs het kanaal gevolgd richting kust en rond de middag kwam ik aan in Ha Tien, havenstad in de golf van Thailand, vlak tegen de grens en ook een van de vertrekpunten voor de boottocht naar het paradijselijke Phu Quoc Island; Vietnam's eigen versie van een bountyeiland waar toerisme nog goeddeels in de kinderschoenen staat, het leven lazy is en het bier koud.  Ik had eigenlijk niet het plan om er naartoe te gaan maar de boot lag toevallig net klaar met ronkende motoren en een split second later werd mijn brommer op het dek vastgehesen en zat ik aan boord voor de anderhalf uur durende overtocht op een lekker kalme zee.

Eenmaal op het eiland bleek al meteen hoe mooi het was en ook je eigen paar wielen maakte het erg makkelijk om een slaapplek te vinden aangezien de eerste 4 resorts allemaal volzet waren. 's avonds bij de Fransoos met Vietnamese inslag las ik tot mijn grote verrassing in het reisverslag van mijn maatjes Jacco en Hilde (die dezelfde regio onveilig maken op dit moment) dat zij diezelfde dag nog de grens van Cambodja waren overgestoken en op vinkentouw zaten om de volgende ochtend ook de boot naar Phu Quoc te nemen. Eea. werd ook in de praktijk omgezet en de volgende dag was een topper met de hele dag luieren op het strand met als grootste inspanning een fles bier naar je lippen brengen. Afronden deden we in de Pepper Tree; een naar lokale normen schreeuwend duur restaurant dat de fame wel helemaal waarmaakte met subliem voedsel in een smaakvolle koloniale omgeving en een heerlijke koele Chardonnay binnen handbereik.

Toen we terugliepen naar onze respectievelijke guesthouses sprong ik nog even binnen bij een lokaal boekingskantoortje voor info over boottijden en tot mijn schrik kreeg ik te horen dat de afvaart met brommer naar het vasteland heel erg lastig zou zijn met het op stapel staande Vietnamese nieuwjaar (Tet). Vanochtend ben ik dan voor de zekerheid maar vroeg opgestaan, stond als eerste om 7u45 bij de jetty en tot mijn opluchting kon ik mee, al scheelde het niet veel want het dek en de boot raakten uiteindelijk afgeladen vol en na een woeste sessie op een rumoerige zee stond ik rond elven weer op de vaste wal. Ik ben vervolgens heel op mijn gemak omhoog beginnen rijden met de nodige stops voor kodakmomenten en lokale ontmoetingen en zit nu in een dorp met enkele goeie hotels. Morgen rij ik op mijn gemak verder en vrijdag moet ik weer in HCM zijn voor de avondvlucht naar Kuala Lumpur maar daar weiger ik vooralsnog aan te denken.

Makkelijke conclusie van al dit gefriemel op het keyboard: me like my trip very much! :-)

Enne: me love everybody longtime, bedankt ook aan iedereen voor de fijne antwoorden op het vorige verslag!

Koert