Vietnam deel 1

Xin Chao,

Voor iedereen die denkt: "huh is die gast nu al weer op reis"?! Ok ok... schuldig... maar wel als een soort van mentale en fysieke voorbereiding op een dikke maand Expeditie Robinson vanaf 24 mei :-)

Fysiek ben ik evenwel nog niet heel erg tot rust gekomen de afgelopen week maar ik heb dingen gezien die zo belachelijk mooi zijn dat ik me afvraag waarom ik ze nog niet eerder gezien heb... Het was gelukkig ook mijn bedoeling om zoveel mogelijk plekken in Vietnam te bezoeken die ik nog niet op mijn pad lagen en dat is dus aardig gelukt de afgelopen week. Gelukkig maar mag ik wel zeggen want de platgetreden toeristenpaden beginnen steeds meer en meer onwelriekend te ruiken in dit land...

Vorige week zaterdag kwam ik laat aan in Hanoi en na een traditionele kom Pho Bo oftewel bouillon met noedels en rundvlees kon ik meteen mijn nest in. Heerlijk is dat, 's avonds aankomen: je kan dan toch in ieder geval een paar uur doorslapen ondanks de jetlag en dat helpt je de dag erna al meteen een heel stuk vooruit ipv. apathisch als een soort zombie door de straten heen te dwalen.

Als eerste heb ik meteen een nachttrein geboekt naar Sapa voor de dag erop. Sapa ligt in het noordwesten in de bergen met China en Laos vlakbij als respectievelijk de strenge ouwe tirannieke opa en de lieve vriendelijke buurvrouw. De rest van de dag heb ik een beetje rondgelopen en me serieus verbaasd over de metamorfose die deze stad heeft doorgemaakt sinds mijn laatste doortocht in Hanoi in 2003. Het verschil is hallucinant want het tempo lijkt verdubbeld, trendy winkels, barretjes en restaurants zijn als paddestoelen uit de grond geschoten en het duurde ook wel even voor ik me realiseerde dat ik gewoon op de luxe nieuwe stoep kon lopen ipv. mijn leven te riskeren langs de straatzijde. Dat was vroeger duidelijk wel anders: op de stoep lopen was een regelrechte aanslag op je leven vanwege de gebroken tegels of erger: de talrijke open rioleringsgaten.

In de vooravond ben ik dan geland op mijn favoriete "Bia Hoi" bierhoek en ze gingen er als vanouds weer vlot in, de vers gebrouwen glazen van 5 stuks voor een euro... Achteraf bekeken had ik beter diezelfde dag nog de nachttrein genomen maar daarvoor was het nu al te laat en dus dag 2 meer van hetzelfde: beetje rondhangen in het Old Quarter dat gelukkig niets aan charme heeft ingeboet en na de verplichte Bia Hoi's een lekkere steak gegeten bij restaurant "Le Petit Bruxelles".

De nachttrein was wel ok op mijn medepassagiers in de coupe na: 2 Vietnamese mannen en 1 vrouw waarvan de laatste hallucinant lang aan een stuk door lag te tetteren waarop die kerels als enige commentaar "ha" of "ho" wisten uit te stoten. Dat festijn ging door van 21u tot middernacht en toen er daarna een misselijkmakende collectie bierblikjes te voorschijn kwam heb ik ostentatief het licht uitgeknipt. De hint kwamt aan en 10 minuten later lagen ze al te ronken. De trein kwam om 5u 's ochtends aan in Lao Cai met China aan de overkant van de rivier en drie uur, een busrit en een ontbijt later zat ik op een brommer die ik voor 4 dagen had gehuurd om in de bergen rond te gaan toeren en ondertussen met de helmcamera te filmen voor een motorreportage; aangename aan het nuttige paren heet zoiets...

Het oorspronkelijke plan was om die motortrip vanuit Hanoi te starten maar naar het schijnt is de politie er steeds kiener op om buitenlanders naar de berm te dirigeren die vervolgens geen (verplicht) Vietnamees rijbewijs kunnen voorleggen en dan ben je min of meer aan de goden afgeleverd: het kan je 5 dollar kosten, je moet met zijn zus trouwen maar voor hetzelfde geld nemen ze je brommer een maand in beslag en da's lastig als je er maar 3 weken bent... Op de stillere wegen loop je minder risico en dus startte ik mijn toertocht in het met toeristen overladen Sapa; vroeger een authentiek dorp waar de kleurrijk uitgedoste minderheden naar de markt kwamen om hun waar aan de man/vrouw te brengen maar nu een soort van tourist trap met net iets teveel telelenzen rustend op bolle buiken, korte broeken en opdringerige vrouwen die hun zooi overal proberen te slijten behalve op voornoemde markt.

Met mijn reistas in zo'n stevige juten rijstzak achterop gebonden en het rugzakje aan de voorkant tussen mijn benen liggend was het best comfortabel rijden en na een halfuurtje stond ik al op de hoogste pas van het land: de Tram Ton pas. Mooi uitzicht daar en erg winderig; de afdaling was zelfs best koud want de pas is ook meteen een natuurlijke barriere tussen 2 verschillende weersystemen. De weg wisselde af tussen heerlijk asfalt en simpelweg mottige en hobbelige zandwegen met veel te veel kuilen maar het uitzicht was zonder uitzondering spectaculair te noemen met veel nadruk op bergen, rivieren en van die leuke ouderwetse hangbruggen om dorpen met de hoofdweg te verbinden.

Bij binnenrijden van een dorpje maar even op zoek gegaan naar een eetplek en tot mijn verrassing zat daar nog 2-wielig volk, uit Amsterdam nog wel! Vol jaloezie bekeek ik de dirtbikes van Ruud die in Hanoi woont en zijn vrienden die even over waren om mee op toertocht te gaan. Na een kom Pho zonder vlees wegens heel erg onbestemd ben ik doorgehobbeld en met 170 km. op de teller haltgehouden in Muong Lay. Dat dorp lag vroeger een flink aantal meters lager maar de eco-powergekte van de Vietnamezen kent in die regio op dit moment geen grenzen. Het ouwe dorp lag inmiddels een flink stuk onder water in het nieuw gevormde stuwmeer en daarboven hadden ze Muong Lay maar meteen volledig herbouwd en kwam ik als enige terecht in het nagelnieuwe maar nog niet helemaal dichtgetimmerde Lan Anh hotel.

Lichtjes surrealistische toestanden daar: geen water uit de kraan terwijl iedere vezel in mijn lijf schreeuwde om een verfrissende straal en het avondeten spande de kroon: moederziel alleen in een foeilelijke eetzaal met ballroom proporties en het suffertje van dienst probeerde me tot 3x toe te bezeiken op 5 minuten tijd. Bij het afrekenen van de hotelkamer de volgende ochtend kwam ik er evenwel achter dat het gewoon een gevalletje oerdommigheid betrof :-)

De volgende ochtend weer de brommer op om via een veel kleinere weg de rest van de cirkel terug naar Sapa te vervolledigen. Dat resulteerde in afschuwelijk geklots met een hoop pijn aan mijn nieren maar de vista's en het waanzinnige rurale decor zorgden voor een soort van instant-relief gevoel. Om mijn achterwerk enigszins te ontzien scoorde ik in het eerstvolgende dorp een kussentje met een fijne print erop van puppy's met heel grote ogen voor een eurootje en dat bleek een voltreffer; geen pijnlijk heen-en-weer geschuif de hele tijd meer maar enigszins comfortabel rijden. Na 4 uur gedaan te hebben over de 90 km. op die weg kwam ik weer op een soort van hoofdweg en hier volgden de "ooohs" en de "aaahs" elkaar in steeds rapper tempo op; echt waanzinnig mooi!

Na 200 km. werd ik uiteindelijk door de schemer achtervolgd omdat de laatste 20 km. een grote bouwput was vanwege wegwerkzaamheden en veel stof met als kers op de taart alweer een verse stuwdam in aanbouw. Net op tijd kon ik halthouden in een dorp waar ze niet bepaald veel ervaring hebben met  westerlingen maar het hotelletje was ok, de lokale Bia Hoi smaakte fantastisch en werd hilarisch geschonken vanuit een soort van fluitketel. De maaltijd vlak erna in het lokale "restaurant" werd een vegetarische bestelling want het vlees in de vitrine dat je kon aanwijzen was een mengelmoes van een onidentificeerbaar hart, een homp vet en nog iets anders onbestemd. De tofu met tomaat en waterspinazie smaakte dus prima met de andere opties nog vers in mijn achterhoofd en een uurtje later lag ik te ronken in het veel te harde bed waardoor meteen het nadeel van lokale hotels pijnlijk blootgelegd wordt: zachte matrassen zijn voor (westerse) watjes...

De dag erna was ik al zo goed opgeschoten dat ik tot mijn verrassing rond 13u kon lunchen in Sapa. Na een uur daar rondgehangen te hebben wilde ik er evenwel al meteen weer weg en dus ging ik checken of mijn treinticket een dag naar voor gehaald kon worden. Dat werd telefonisch bevestigd en om 18u zat ik in een minibusje terug naar Cao Lai treinstation. Halverwege de afdaling schoot mijn hart in mijn keel omhoog: mijn "lucky" hanger vergeten tijdens de snelle douche die ik nog snel gekocht had. Klinkt misschien melig maar dat ding dat ik in 2000 in Hanoi heb gekocht hangt iedere reis rond mijn hals en ik heb tot nu nog nooit grote problemen of pech gehad... Een mens zou voor minder bijgelovig worden. Het werd even een moeilijke maar vooral snelle tweestrijd. Omdat ik vond dat ik niet het risico kon nemen de trein te missen met een reeds geboekte vlucht voor de dag erna ben ik met een krop in de keel in de bus blijven zitten...

In Lao Cai aangekomen leek het wel of er meteen wraak genomen werd vanwege mijn gebrek aan commitment want opeens wist niemand iets van het het gewijzigde ticket en werd het bang afwachten of ik nog wel mee kon. Uiteindelijk zag ik een opening en na een aanmoedigingspremie van 10 dollar bleek de trein toch niet zo vol te zitten als eerst werd aangenomen. De heenreis verbleekte in vergelijking met de terugreis naar Hanoi: 3 backbackers die de coupe binnenkwamen zonder te groeten, meteen een batterij ipad's en notebooks opdiepten en voor de rest geen enkel woord wisselden; de nieuwe manier van reizen blijkbaar....

Mij een zorg: na een korte nacht vroeg aangekomen in Hanoi en gewacht tot de eerste winkeltjes opengingen rond 8 uur. 5 minuten later hing er een nieuw medaillon rond mijn nek dat behoorlijk op het vorige lijkt dus wat dat betreft was er geen betere plek te verzinnen om de vorige kwijt te raken; de cirkel was rond.  Na een paar uurtjes rondzwerven dan met het busje van Vietnam Airlines naar de luchthaven en rond 15u zette ik voet aan de grond in Dong Hoi. Dit stadje heeft op zich niets speciaals te bieden maar zo'n 50 km. verderop in het spectaculaire en oudste karstgebergte van Azie liggen een aantal grotten die officeel zijn uitgeroepen tot de grootste ter wereld en pas de afgelopen jaren zijn ontdekt. Het pronkstuk, de Paradise Cave is zelfs pas vanaf eind 2010 voor toeristen toegankelijk. De volgende ochtend weer de brommer op voor de eerste passage in de Phong Nha cave: eerst met een bootje een stukje rivier afvaren en wanneer je de grot binnenvaart gaat de motor uit en wordt je door de stuurlui een kilometertje of zo naar binnen gepeddeld. De aangelegde verlichting was soms hilarisch met paarse en groene kleurfilters maar het deed niets af aan de grootsheid van de door duizenden jaren gevormde stalagtieten en andere -mieten. Ook leuk was het feit dat ik samen met een familie op de boot zat: lekker ouderwets meeposeren voor de camera van de meevarende fotograaf en na afloop kreeg ik ook zo'n paar leuke statiefoto's in de hand gedrukt.

Na de Phong Nha even een klein ommetje gemaakt naar Phong Nha Farmstay om te lunchen. Australier Ben die met een Vietnamese is getrouwd heeft daar een briljant guesthouse uit de grond gestampt en toen ik zei dat ik meteen na Vietnam Robinson ging doen bleek hij een hele goeie vriend te zijn van George, de Zuid-Afrikaanse securitymanager die 6 maanden bij hem gelogeerd had omdat hij het uitzicht en de plek zo spectaculair vond. Mij moet je niet meer overtuigen van het feit dat de wereld heel erg klein geworden is :-)

In de namiddag dan deel 2 van een dagje grotten: de Paradise Cave. De rit ernaar toe kon al meteen opgevat worden als een opmaat van de grootsheid der natuur die eraan zat te komen: op de voorgrond rijstvelden en overheen wakend de smaragdgroen begroeide toppen van het hallucinant mooie karstgebergte. Eenmaal voorbij de rangerspost van het aanpalende nationale park boog de weg zich keurig langs de bijzonder fotogenieke rivier en na 5 kilometer kwam de afslag voor de grot. Na het kopen van het ticket op het electrische golfkarretje voor een rit van een paar kilometer, dan flink in het zweet op de 560 treden richting grotmond en op dat moment trad de airconditioning in werking: zowel de natuurlijke inde grot zelf als diegene die mij door het  uitzicht kippevel bezorgde. Ik heb nog nooit zoiets magistraals gezien: de grot is in totaal 60 kilometer lang en de eerste kilometer kan je bewandelen via een briljant hardhouten looppad dat ongetwijfeld met heel veel pijn, moeite en zweet is aangelegd. Het eerste portaal van de grot waarin je afdaalt is zo groot dat de Titanic er zo'n beetje in zou passen en wat daarna volgt voldoet niet met de meest voor de hand liggende superlatieven: ongelooflijk vreemde maar zonder uitzondering briljante door de eeuwen gevormde rotsformaties met als overkoepelende factor de fenomenale omvang van de ruimte. Ik had het geluk bijna als enige aanwezig te zijn en een liedje fluiten leverde een echogeluid op dat je bijna op cd zou kunnen branden. Fantastisch....

Bijna met tranen in de ogen door zoveel natuurpracht terug de brommer op en als bonus nog meer genieten omdat ik via de Iphone offline-routekaart een kleine weg had gezien die zich spannend tussen de pieken van het gebergte heenworstelde. Ik heb jarenlang geen telefoon mee op reis willen nemen maar dit soort wegen zou je er zonder nooit zelf gevonden hebben dus ik ben helemaal om; geniaal ding! Eenmaal terug in Dong Hoi aan de Bia Hoi en 's ochtends vroeg de bus op voor de 2 uur durende rit naar Dong Ha, dat ligt zo'n beetje in het midden van het land waar Vietnam op zijn smalst is en het is een goeie uitvalsbasis voor een bezoek aan de DMZ (Demilitarized Zone), ironisch genoeg ooit het meest gebombarbeerde stuk land ter wereld....

Meteen na inchecken in het briljante Violet Hotel een brommer gehuurd en een bezoek gebracht aan het Truong Son kerkhof waar duizenden grafstenen van Vietnamese gesneuvelde soldaten somber maar indrukwekkend gemillimeterd naast elkaar verspreid liggen. Een blik op de geboorte- en sterfdatums bracht de sombere conclusie dat het eigenlijk een soort van kinderkerkhof was met een gemiddelde leeftijd van 18 jaar met uitschieters van 15 en soms zelfs 14 jaar oud... De zon liet niet blijken dat er reden tot treurnis was en met roodverbrande armen kwam ik een paar uur later aan bij het tunnelcomplex van Vinh Moc. Iedere toerist die Vietnam bezoekt strandt meestal bij de aan de omvang van het westerse lijf aangepaste Cu Chi tunnels maar Vinh Moc is "the real deal". De tunnels hebben in grote mate bijgedragen aan de nederlaag van de US en zijn 40 jaar na datum nog steeds in topvorm; wat mij betreft een nieuw soort wereldwonder als je bedenkt onder welke druk en dat vooral 's nachts aan deze tunnels gegraven werd door de burgerbevolking zonder spiffy ingenieursberekeningen en andere stabiliteitsstudies. De toer was redelijk hallucinant: tot op een niveau van -21m met mijn hoofd bijna op mijn borst om niet tegen het plafond aan te knallen tot hilariteit van het Vietnamese vrouwengroepje vlak achter me, kruipend langs kleine grotachtige zijtakjes waar telkens een familie in verbleef, ruimtes waar vrouwen bevielen en nog lager gelegen gedeeltes waar geschuild werd als er weer tonnen aan bommen gedropt werden. Belachelijk indrukwekkend allemaal en een absolute must see...

Op de terugrit naar Dong Ha via de kustweg gereden en het zweet uit mijn oksels weggespoeld in de zee op een perfect verlaten strand tussen de koeien en de vissersboten. 's Avonds nog leuk gebabbeld met Tam van Tam's Cafe die vastberaden is om de regio op de kaart te zetten en aan het strand een guesthouse wil beginnen. Ook met de eigenaar van Violet zo'n gesprek gehad vanochtend dus wie weet waar het allemaal toe leidt. Een ding is zeker: dit onontgonnen stukje Vietnam heeft een hoop potentie.... Vanochtend ben ik dan weer op het toeristenpad gesukkeld want ik zit nu in Hue, de oude keizersstad. Ik ben er nog niet zeker van wat ik hierna wil doen; ofwel nog naar Hoi An want dat is heel lang geleden ofwel naar Ho Chi Minh vliegen en dan Cambodja intrekken waar ook nog een aantal niet bereisde plekken zijn. De toekomst zal het snel uitwijzen ;-)

Zo, dit verslag is weer veel langer geworden dan ik eigenlijk van plan was om het te laten worden en ik heb geen zin om het weer na te lezen dus bij deze; enjoy de eventuele spellingsfouten!

Tam Biet!

Koert